چه بگویم ، فشار غم نگذاشت، که بگویم : خدا نگهدارت!

چون به هوش آمدم، نبود کسی، هستی ام سوخت اندر آن تب و تاب

هر طرف جلوه کرد در نظرم؛ برگ ریزان باغ عشق و شباب

وای بر من ، نداد گریه مجال، که زنم بوسه ای به رخسارت

کاروان رفته بود و پیکر من، در سکوتی سیاه می لرزید

روح من تازیانه های می خورد، به گناهی که : عشق می ورزید!

او سفر کرد و کس نمی داند، من در این خاکدان چرا ماندم؟