آتشی بعد کاروان ماند، من همان آتشم که جا ماندم

کاروان رفته بود و پیکر من، در سکوتی سیاه می لرزید

روح من تازیانه های می خورد، به گناهی که : عشق می ورزید!

او سفر کرد و کس نمی داند، من در این خاکدان چرا ماندم؟