مرا می خواستی، تا در همه شهر، ز هر کس بشنوی افسانه خویش

مرا می خواستی، تا شاعری را، ببینی روز و شب دیوانه خویش

مرا می خواستی، تا از دل من، برانگیزی نوای بی نوایی

به افسون ها دهی هر دم فریبم، به دل سختی کنی بر من خدایی!

مرا می خواستی، تا در غزل ها، تو را «زیبا تر از مهتاب» گویم