تنت را در میان چشمه نور، شبانگاهان مهتابی بشویم

مرا می خواستی، تا از دل من، برانگیزی نوای بی نوایی

به افسون ها دهی هر دم فریبم، به دل سختی کنی بر من خدایی!

مرا می خواستی، تا در غزل ها، تو را «زیبا تر از مهتاب» گویم

مرا می خواستی، تا پیش مردم، تو را الهام بخش خویش خوانم

به بال نغمه های آسمانی، به بام آسمان هایت نشانم

مرا می خواستی اما چه حاصل؟، برایت هر چه کردم، باز کم بود