مرا روزی رها کردی در این شهر، که این یک قطره دل، دریای غم بود

مرا می خواستی، تا پیش مردم، تو را الهام بخش خویش خوانم

به بال نغمه های آسمانی، به بام آسمان هایت نشانم

مرا می خواستی اما چه حاصل؟، برایت هر چه کردم، باز کم بود

تو را می خواستم، تا در جوانی، نمیرم از غم بی همزبانی!

غم بی همزبانی سوخت جانم، چه می خواهم دگر زین زندگانی؟