می بینمت هنوز به دیدار واپسین، گریان درآمدی که: «فریدون خدا نخواست!»

باور نداشتم که گل آرزوی من، با دست نازنین تو بر خاک اوفتد

با این همه، هنوز به جان می پرستم؛ بالله اگر که عشق چنین پاک اوفتد

غافل که من به جز تو خدایی نداشتم، اما دریغ و درد نگفتی چرا نخواست!

بیچاره دل خطای تو در چشم او نکوست، گوید به من: «هر آن چه که او کرد، خوب کرد»

«فردای ما» نیامد و خورشید آرزو؛ تنها سپیده ای زد و آنگه ... غروب کرد