تو صحبت محبت من باورت نبود، من ترک دوستی ز تو باور نمی کنم

بیچاره دل خطای تو در چشم او نکوست، گوید به من: «هر آن چه که او کرد، خوب کرد»

«فردای ما» نیامد و خورشید آرزو؛ تنها سپیده ای زد و آنگه ... غروب کرد

بر گور عشق خویش شباهنگ ماتمم، دانی چرا نوای عزا سر نمی کنم؟

پاداش آن صفای خدایی که در تو بود، این واپسین ترانه تو را یادگار باد

ماند به سینه ام غم تو یادگار تو، هرگز غمت مباد و خدا با تو یار باد.

دیگر ز پا فتاده ام ای ساقی اجل، لب تشنه ام، بریز به کامم شراب را