باشد که من دوباره بگیرم سراغ شعر، زان بیشتر که مرگ بگیرد سراغ من.

آمد به این امید که در گور سرد دل، شاید ز عشق رفته بیابد نشانه ای

او بود و آن نگاه پر از شوق و اشتیاق، من بودم و سکوت و غم جاودانه ای

آمد مگر که باز در این ظلمت ملال، روشن کند به نور محبت چراغ من.

گفتم مگر صفای نخستین نگاه را، در دیدگان غمزده اش جستجو کنم

وین نیمه جان سوخته از اشتیاق را، خاکستر از حرارت آغوش او کنم

چشمان من به دیده او خیره مانده بود، رخشید یاد عشق کهن در نگاه ما.