چشمان من به دیده او خیره مانده بود، رخشید یاد عشق کهن در نگاه ما.

باشد که من دوباره بگیرم سراغ شعر، زان بیشتر که مرگ بگیرد سراغ من.

گفتم مگر صفای نخستین نگاه را، در دیدگان غمزده اش جستجو کنم

وین نیمه جان سوخته از اشتیاق را، خاکستر از حرارت آغوش او کنم

آهی از آن صفای خدایی زبان دل، اشکی از آن نگاه نخستین گواه ما.

ناگاه عشق مرده سر از سینه برکشید، آویخت همچو طفل یتیمی به دامنم!

آنگاه سر به دامن آن گذاشت، آهی کشید از سر حسرت که : این منم!