ناگاه عشق مرده سر از سینه برکشید، آویخت همچو طفل یتیمی به دامنم!

وین نیمه جان سوخته از اشتیاق را، خاکستر از حرارت آغوش او کنم

چشمان من به دیده او خیره مانده بود، رخشید یاد عشق کهن در نگاه ما.

آهی از آن صفای خدایی زبان دل، اشکی از آن نگاه نخستین گواه ما.

آنگاه سر به دامن آن گذاشت، آهی کشید از سر حسرت که : این منم!

باز آن لهیب شوق و همان شور و التهاب، باز آن سرود مهر و محبت ولی چه سود

ما هر کدام رفته به دنبال سرنوشت؛ من دیگر آن نبوده ام و «او» دیگر او نبود