گفتم مگر صفای نخستین نگاه را، در دیدگان غمزده اش جستجو کنم

او بود و آن نگاه پر از شوق و اشتیاق، من بودم و سکوت و غم جاودانه ای

آمد مگر که باز در این ظلمت ملال، روشن کند به نور محبت چراغ من.

باشد که من دوباره بگیرم سراغ شعر، زان بیشتر که مرگ بگیرد سراغ من.

وین نیمه جان سوخته از اشتیاق را، خاکستر از حرارت آغوش او کنم

چشمان من به دیده او خیره مانده بود، رخشید یاد عشق کهن در نگاه ما.

آهی از آن صفای خدایی زبان دل، اشکی از آن نگاه نخستین گواه ما.