مرا عشق او چنگ اندوه ساخت، که جز غم در این چنگ آهنگ نیست

دل از سنگ باید که از درد عشق، ننالد خدایا دلم سنگ نیست

به لب جز سرود امیدم نبود، مرا بانگ این چنگ خاموش کرد

چنان دل به آهنگ او خو گرفت، که آهنگ خود را فراموش کرد

نمی دانم این چنگی سرنوشت، چه می خواهد از جان فرسوده ام