به لب جز سرود امیدم نبود، مرا بانگ این چنگ خاموش کرد

دل از سنگ باید که از درد عشق، ننالد خدایا دلم سنگ نیست

مرا عشق او چنگ اندوه ساخت، که جز غم در این چنگ آهنگ نیست

چنان دل به آهنگ او خو گرفت، که آهنگ خود را فراموش کرد

نمی دانم این چنگی سرنوشت، چه می خواهد از جان فرسوده ام

کجا می کشانندم این نغمه ها، که یکدم نخواهند آسوده ام