همچو جان در میان سینه نشست

گل او هم به خنده ای وا شد

هر چه بر من زمانه می افزود

گل غم را از آن نصیبی بود

رشته عمر ما به هم پیوست

چون بهار جوانی ام پژمرد

گفتم این گل ز غصه خواهد مرد