رشته عمر ما به هم پیوست

هر چه بر من زمانه می افزود

گل غم را از آن نصیبی بود

همچو جان در میان سینه نشست

چون بهار جوانی ام پژمرد

گفتم این گل ز غصه خواهد مرد

یا دلم را چو روزگار شکست