گفتم او را چو من شکستی هست

چون بهار جوانی ام پژمرد

گفتم این گل ز غصه خواهد مرد

یا دلم را چو روزگار شکست

می کنم چون درون سینه نگاه

آه از این بخت بد چه بینم آه

گل غم، مست جلوه خویش است