هر نفس تازه روتر از پیش است

می کنم چون درون سینه نگاه

آه از این بخت بد چه بینم آه

گل غم، مست جلوه خویش است

زندگی تنگنای ماتم بود

گل گلزار او همین غم بود

او گلی را به سینه من کاشت