زندگی تنگنای ماتم بود

آه از این بخت بد چه بینم آه

گل غم، مست جلوه خویش است

هر نفس تازه روتر از پیش است

گل گلزار او همین غم بود

او گلی را به سینه من کاشت

که بهارش خزان نخواهد داشت