بر نگه سرد من به گرمی خورشید، می نگرد هر زمان دو چشم سیاهت

تشنه این چشمه ام چه سود خدا را، شبنم مرا نه تاب نگاهت

جز گل خشکیده ای و برق نگاهی، از تو در این گوشه یادگار ندارم

زان شب غمگین که از کنار تو رفتم، یک نفس از دست غم قرار ندارم