جز به تو درمان درد از که بجویم؟، من دگر آن نسیتم به خویش مخوانم!

ای گل زیبا بهای هستی من بود، گر گل خشکیده ای ز کوی تو بردم

گوشه تنها چه اشک ها فشاندم، وان گل خشکیده را به سینه فشردم

آن گل خشکیده شرح حال دلم بود، از دل پر درد خویش با تو چه گویم؟

من گل خشکیده ام به هیچ نیرزم، عشق فریبم دهد که مهر ببندم

مرگ نهیبم زند که عشق نورزم

پای امید دلم اگر چه شکسته است، دست تمنای جان همیشه دراز است