وز مرگ شدم ایمن کان عمر دراز آمد

آب حیوانش را حیوان ز کجا نوشد

کی بیند رویش را چشمی که فرازآمد

من ترک سفر کردم با یار شدم ساکن

ای دل چو در این جویی پس آب چه می جویی

تا چند صلا گویی هنگام نماز آمد