تا نفسی می کشم ز سینه پر درد، چشم خدا بین من به روی تو باز است

من گل خشکیده ام به هیچ نیرزم، عشق فریبم دهد که مهر ببندم

مرگ نهیبم زند که عشق نورزم

پای امید دلم اگر چه شکسته است، دست تمنای جان همیشه دراز است