در خانه خود نشسته ام ناگاه؛ مرگ آید و گویدم ز جا برخیز!

این جامه عاریت به دور افکن؛ وین باده جانگزا به کامت ریز

خواهم که مگر ز مرگ بگریزم، می خندد و می کشد در آغوشم

پیمانه ز دست مرگ می گیرم، می لرزم و با هراس می نوشم