این جامه عاریت به دور افکن؛ وین باده جانگزا به کامت ریز

در خانه خود نشسته ام ناگاه؛ مرگ آید و گویدم ز جا برخیز!

خواهم که مگر ز مرگ بگریزم، می خندد و می کشد در آغوشم

پیمانه ز دست مرگ می گیرم، می لرزم و با هراس می نوشم

آن دور در آن دیار هول انگیز؛ بی روح فسرده خفته در گورم