در ظلمت نیمه شب که تنها مرگ، بنشسته به روی دخمه ها بیدار

پیمانه ز دست مرگ می گیرم، می لرزم و با هراس می نوشم

آن دور در آن دیار هول انگیز؛ بی روح فسرده خفته در گورم

لب بر لب من نهاده کژدم ها، بازیچه مار و طعمه مورم

وامانده مار و مور و کژدم را، می کاود و زوزه می کشد کفتار

روزی دو به روی لاشه غوغایی است، آن گاه سکوت می کند غوغا

روید ز نسیم مرگ خاری چند، پوشد رخ آن مغاک وحشت زا