بر سینه سرد گور باید خفت، هر لحظه به مار بوسه باید داد

سالی نگذشته استخوان من، در دامن گور، خاک خواهد شد

وز خاطر روزگار بی انجام، این قصه دردناک خواهد شد

ای رهگذران وادی هستی! از وحشت مرگ می زنم فریاد

ای وای چه سرنوشت جانسوزی! این ست حدیث تلخ ما، این است

ده روزه عمر با همه تلخی؛ انصاف اگر دهیم، شیرین است

از گور چگونه رو نگردانم؟! من عاشق آفتاب تابانم