ای وای چه سرنوشت جانسوزی! این ست حدیث تلخ ما، این است

وز خاطر روزگار بی انجام، این قصه دردناک خواهد شد

ای رهگذران وادی هستی! از وحشت مرگ می زنم فریاد

بر سینه سرد گور باید خفت، هر لحظه به مار بوسه باید داد

ده روزه عمر با همه تلخی؛ انصاف اگر دهیم، شیرین است

از گور چگونه رو نگردانم؟! من عاشق آفتاب تابانم

من روزی اگر به مرگ رو کردم، از کرده خویشتن پشیمانم