ده روزه عمر با همه تلخی؛ انصاف اگر دهیم، شیرین است

ای رهگذران وادی هستی! از وحشت مرگ می زنم فریاد

بر سینه سرد گور باید خفت، هر لحظه به مار بوسه باید داد

ای وای چه سرنوشت جانسوزی! این ست حدیث تلخ ما، این است

از گور چگونه رو نگردانم؟! من عاشق آفتاب تابانم

من روزی اگر به مرگ رو کردم، از کرده خویشتن پشیمانم

من تشنه این هوای جان بخشم، دیوانه این بهار و پاییزم