و گر یاری فریادت نمانده است؛ چو مینا گریه پنهان در گلو کن

دلی خواهم که از او درد خیزد

بسوزد عشق ورزد اشک ریزد

به فریادی سکوت جانگزا را، بهم زن در دل شب های و هو کن

صفای خاطر دل ها ز درد است

دل بی درد همچون گور سرد است