افسوس بر دو روزه هستی نمی خورم، زاری براین سراچه ماتم نمی کنم

جان می دهم به گوشه زندان سرنوشت، سر رابه تازیانه او خم نمی کنم

با تازیانه های گرانبار جانگداز؛ پندارد آن، که روحم را رام کرده است

جان سختیم نگر،که فریبم نداده است، این بندگی، که زندگی اش نام کرده است

بیمی به دل ز مرگ ندارم که زندگی، جز زهرغم نریخت شرابی به جام من