با تازیانه های گرانبار جانگداز؛ پندارد آن، که روحم را رام کرده است

جان می دهم به گوشه زندان سرنوشت، سر رابه تازیانه او خم نمی کنم

افسوس بر دو روزه هستی نمی خورم، زاری براین سراچه ماتم نمی کنم

جان سختیم نگر،که فریبم نداده است، این بندگی، که زندگی اش نام کرده است

بیمی به دل ز مرگ ندارم که زندگی، جز زهرغم نریخت شرابی به جام من

گر من به تنگنای ملال آور حیات؛ آسوده یک نفس زده باشم حرام من!