بیمی به دل ز مرگ ندارم که زندگی، جز زهرغم نریخت شرابی به جام من

افسوس بر دو روزه هستی نمی خورم، زاری براین سراچه ماتم نمی کنم

با تازیانه های گرانبار جانگداز؛ پندارد آن، که روحم را رام کرده است

جان سختیم نگر،که فریبم نداده است، این بندگی، که زندگی اش نام کرده است

گر من به تنگنای ملال آور حیات؛ آسوده یک نفس زده باشم حرام من!

تادل به زندگی نسپارم،به صد فریب؛ می پوشم از کرشمه هستی نگاه را

هرصبح و شام چهره نهان می کنم به اشک، تا ننگرم تبسم خورشید و ماه را