گر من به تنگنای ملال آور حیات؛ آسوده یک نفس زده باشم حرام من!

با تازیانه های گرانبار جانگداز؛ پندارد آن، که روحم را رام کرده است

جان سختیم نگر،که فریبم نداده است، این بندگی، که زندگی اش نام کرده است

بیمی به دل ز مرگ ندارم که زندگی، جز زهرغم نریخت شرابی به جام من

تادل به زندگی نسپارم،به صد فریب؛ می پوشم از کرشمه هستی نگاه را

هرصبح و شام چهره نهان می کنم به اشک، تا ننگرم تبسم خورشید و ماه را

ای سرنوشت، از تو کجا می توان گریخت؟من راه آشیان خود از یاد برده ام