هرصبح و شام چهره نهان می کنم به اشک، تا ننگرم تبسم خورشید و ماه را

بیمی به دل ز مرگ ندارم که زندگی، جز زهرغم نریخت شرابی به جام من

گر من به تنگنای ملال آور حیات؛ آسوده یک نفس زده باشم حرام من!

تادل به زندگی نسپارم،به صد فریب؛ می پوشم از کرشمه هستی نگاه را

ای سرنوشت، از تو کجا می توان گریخت؟من راه آشیان خود از یاد برده ام

یک دم مرا به گوشه راحت رها مکن، با من تلاش کن که بدانم نمرده ام!

ای سرنوشت، مرد نبردت منم بیا، زخمی دگر بزن که نیفتاده ام هنوز