بهارم، دخترم، صحرا هیاهوست، چمن زیر پر و بال پرستوست.

گل اقبال من،ای غنچه ناز؛ بهار آمد تو هم با او بیامیز.

بهارم، دخترم، آغوش وا کن که از هرگوشه گل، آغوش وا کرد

زمستان ملال انگیز بگذشت، بهاران خنده بر لب، آشنا کرد

کبود آسمان هم رنگ دریاست، کبود چشم تو زیباتر از اوست.

بهارم، دخترم، نوروز آمد، تبسم بر رخ مردم کند گل

تماشا کن تبسم های او را؛ تبسم کن که خود را گم کند گل