بهارم، دخترم، نوروز آمد، تبسم بر رخ مردم کند گل

زمستان ملال انگیز بگذشت، بهاران خنده بر لب، آشنا کرد

بهارم، دخترم، صحرا هیاهوست، چمن زیر پر و بال پرستوست.

کبود آسمان هم رنگ دریاست، کبود چشم تو زیباتر از اوست.

تماشا کن تبسم های او را؛ تبسم کن که خود را گم کند گل

بهارم، دخترم، دست طبیعت، اگر از ابرها گوهر ببارد؛

و گر از هر گلش جوشد بهاری؛ بهاری از تو زیباتر نیارد.