از کبود آسمان ها روشنی، می گریزد جانب آفاق دور.

برتن خورشید می پیچد به ناز، چادر نیلوفری رنگ غروب.

تک درختی خشک در پهنای دشت، تشنه می ماند در این تنگ غروب.

درافق، برلاله سرخ شفق؛ می چکد از ابرها باران نور.

می گشاید دود شب آغوش خویش، زندگی را تنگ می گیرد به بر

باد وحشی می دود در کوچه ها؛ تیرگی سر می شکد از بام و در