باد وحشی می دود در کوچه ها؛ تیرگی سر می شکد از بام و در

از کبود آسمان ها روشنی، می گریزد جانب آفاق دور.

درافق، برلاله سرخ شفق؛ می چکد از ابرها باران نور.

می گشاید دود شب آغوش خویش، زندگی را تنگ می گیرد به بر

شهر می خوابد به لالایی سکوت، اختران نجوا کنان بر بام شب

نرم نرمک باده ی مهتاب را، ماه می ریزد درون جام شب!

نیمه شب ابری به پهنای سپهر، می رسد از راه و می تازد به ماه