شراب جام خورشیدی، که جان را، نشاط از تو، غم از تو، مستی از توست.

ترا من زهر شیرین خوانم ای عشق، که نامی خوش تر از اینت ندانم.

وگر هر لحظه رنگی تازه گیری، به غیر از « زهر شیرینت » نخوانم.

تو زهری، زهر گرم سینه سوزی، تو شیرینی، که شور هستی از توست.

به آسانی، مرا از من ربودی، درون کوره ی غم آزمودی

دلت آخر به سرگردانیم سوخت، نگاهم را به زیبایی گشودی

بسی گفتند: «دل از عشق برگیر! که نیرنگ است و افسون است و جادوست!»