چه غم دارم که این زهر تب آلود، تنم را در جدایی می گدازد

دلت آخر به سرگردانیم سوخت، نگاهم را به زیبایی گشودی

بسی گفتند: «دل از عشق برگیر! که نیرنگ است و افسون است و جادوست!»

ولی ما دل به او بستیم و دیدیم، که این زهر است، اما! نوشداروست...!

از آن شادم که در هنگامه درد؛ غمی شیرین دلم را می نوازد.

اگر مرگم به نامردی نگیرد؛ مرا مهر تو در دل جاودانی است.

وگر عمرم به ناکامی سرآید؛ ترا دارم که؛ مرگم زندگانی است.