سر نهاده چون اسیر خسته جان، در کمند روزگار بدسرشت.

چون کلاغ خسته ای در این غروب می برم به آشیان خود پناه!

در گریز ازین زمان بی گذشت، در فغان، از این ملال بی زوال،

رانده از بهشت عشق و آرزو، مانده ام همه غم و همه خیال.

رو نهفته چون ستارگان کور، در غبار کهکشان سرنوشت.

می روم ز دیده ها نهان شوم. می روم که گریه در نهان کنم

یا مرا جدایی تو می کشد، یا ترا دوباره مهربان کنم.