یا مرا جدایی تو می کشد، یا ترا دوباره مهربان کنم.

سر نهاده چون اسیر خسته جان، در کمند روزگار بدسرشت.

رو نهفته چون ستارگان کور، در غبار کهکشان سرنوشت.

می روم ز دیده ها نهان شوم. می روم که گریه در نهان کنم

این زمان نشسته بی تو با خدا، آنکه با تو بود و با خدا نبود.

می کند هوای گریه های تلخ، آن که خنده از لبش جدا نبود.

بی تو من کجا روم؟ کجا روم؟ هستی من از تو مانده یادگار،