این زمان نشسته بی تو با خدا، آنکه با تو بود و با خدا نبود.

رو نهفته چون ستارگان کور، در غبار کهکشان سرنوشت.

می روم ز دیده ها نهان شوم. می روم که گریه در نهان کنم

یا مرا جدایی تو می کشد، یا ترا دوباره مهربان کنم.

می کند هوای گریه های تلخ، آن که خنده از لبش جدا نبود.

بی تو من کجا روم؟ کجا روم؟ هستی من از تو مانده یادگار،

من به پای خود به دامت آمدم؛ من مگر ز دست خود کنم فرار!