من به پای خود به دامت آمدم؛ من مگر ز دست خود کنم فرار!

این زمان نشسته بی تو با خدا، آنکه با تو بود و با خدا نبود.

می کند هوای گریه های تلخ، آن که خنده از لبش جدا نبود.

بی تو من کجا روم؟ کجا روم؟ هستی من از تو مانده یادگار،

تا لبم، دگرنفس نمی رسد، ناله ام به گوش کس نمی رسد،

می رسی به کام دل که بشنوی: ناله ای ازین قفس نمی رسد...!