وگر الهام می جوشید با حرف؛ زبان از ناتوانی در نمی ماند.

چه شوق است این، چه عشق است این، چه شعر است؟ که جان احساس کرد، اما زبان گفت!

چه حال است این، که در شعری توان خواند؟ چه درد است این، که در بیتی توان گفت؟

اگر احساس می گنجید در شعر، به جز خاکستر از دفتر نمی ماند!

شبی، همراه این اندوه جانکاه، مرا با شوخ چشمی گفتگو بود.

نه چون من، های و هوی شاعری داشت ولی، شعر مجسم: چشم او بود!

به هر لبخند، یک «حافظ» غزل داشت. به هر گفتار، یک «سعدی» سخن بود.