من از آن شب خموشی پیشه کردم، که شعر او، خدای شعر من بود!

شبی، همراه این اندوه جانکاه، مرا با شوخ چشمی گفتگو بود.

نه چون من، های و هوی شاعری داشت ولی، شعر مجسم: چشم او بود!

به هر لبخند، یک «حافظ» غزل داشت. به هر گفتار، یک «سعدی» سخن بود.

ز تحسینم خدا را، لب فرو بند. نه شعر است این، بسوزان دفترم را

مرا شاعر چه می پنداری ای دوست؟ بسوزان این دل خوش باورم را.