ز تحسینم خدا را، لب فرو بند. نه شعر است این، بسوزان دفترم را

نه چون من، های و هوی شاعری داشت ولی، شعر مجسم: چشم او بود!

به هر لبخند، یک «حافظ» غزل داشت. به هر گفتار، یک «سعدی» سخن بود.

من از آن شب خموشی پیشه کردم، که شعر او، خدای شعر من بود!

مرا شاعر چه می پنداری ای دوست؟ بسوزان این دل خوش باورم را.