دلی که غنچه ی نشکفته ی ندامت هاست

هزار وسوسه در جان من برانگیزد

کبوتر دلم از شوق می گشاید بال

که چون سپیده به آغوش صبح بگریزد

بگو به دامن باد سحر نیاویزد

فدای دست نوازشگر نسیم شوم

که خوش به جام شرابم شکوفه می ریزد