به خانه های خراب

غم بزرگتری می کند هلاک مرا:

بیا به خاک بلا دیده ای بیندیشیم

که ناله می چکد از برق تازیانه در او

به کومه های خموش

به دشتهای به آتش کشیده متروک

که سوخت یکجا برگ و گل و جوانه در او!