غمم دریا، دلم تنهاست،

به پیش روی من، تا چشم یاری میکند، دریاست.

چراغ ساحل آسودگی ها در افق پیداست،

در این ساحل که من افتاده ام خاموش

وجودمبسته در زنجیر خونین تعلق هاست!

خروش موج با من می کند نجوا:

که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت،